Al 18 jaar worden de maximale verliezen bij kansspelen niet geïndexeerd

22 februari 2018

---

De wet wordt niet nageleefd!

Sinds het jaar 2000 zijn de gemiddelde en maximale verliezen in casino’s, speelhallen, gokkantoren en cafés niet geïndexeerd. Geconfronteerd met deze vervelende situatie gaat elk bedrijf op zijn eigen manier met dit obstakel om. Echt transparant kan je de huidige situatie dan ook niet noemen. Waar transparantie zowel het indexeren als het opschonen van de protocollen vereist, zijn er aanbieders op de markt die zichzelf toelaten de technische protocollen aan te passen. Het gevolg? De machineverliesberekeningen zijn niet conform.

De wet die gokverslaving moet voorkomen

De wet op kansspelen van 7 mei 1999, die voornamelijk met het oog op het maximale gemiddelde uurverlies op 10 januari 2010 herzien werd, werd geïntroduceerd om spelers te beschermen tegen verslaving. Een deel van het achterliggende idee was om de verliezen die spelers in speelzalen, wedkantoren en cafés konden meemaken te beperken.

Het gemiddelde verlies werd beperkt tot 70 euro per uur per speler in casino’s, 25 euro in speelzalen en 12,5 euro in gokkantoren en klanten van cafés. De sector zelf was echter al snel vragende partij om deze maxima naar boven bij te stellen. Zo werd er de eis gesteld aan de Belgische Kansspelcommissie om de technische protocollen die gelden in de speelautomaten te wijzigen. Op zijn minst wordt er momenteel een indexatie van de maximale uurverliezen gevraagd. Een indexatie die al sinds 2000 niet meer werd gedaan. Dat terwijl de bijdragen die de sector op diverse vlakken moet betalen enkel hoger is komen te liggen.

Meer informatie over de techische protocollen

Het doel van de technische protocollen binnen de apparatuur is om, volgens het type machine, de regels te handhaven. Elke machine bevat tal van complexe tests en berekeningen die moeten verzekeren dat zowel de minimum- en maximuminzet als het gemiddelde uurverlies en de mogelijke winsten correct voldaan worden.

Klinkt goed, maar het probleem zit hem in het feit dat sommige subsectoren aan de protocolschrijvers hebben gevraagd de berekeningen aan te passen. Zo worden bijvoorbeeld de parameters die de daadwerkelijke speltijd definiëren aangepast. Het doel? Hogere uurverliezen mogelijk te maken en zo het gebrek aan indexering vanuit de wetgeving “aanpassen”.

Een materiële fout?

De hierboven beschreven procedure is ondertussen de norm geworden. De Kansspelcommissie zelf spreekt van een materiële fout gerelateerd aan de protocollen en voegt eraan toe dat het op de agenda staat van de volgende plenaire vergadering die half maart op de agenda staat. Deze hele zaak toont echter een heikel punt aan: het niet respecteren van de minima door een frauduleuze aanpassing van de protocollen komt rechtstreeks voort uit het gebrek aan indexering sinds 2000. De wijze van indexering werd toen jammer genoeg niet wettelijk vastgelegd.

Het mag dan ook duidelijk zijn dat er een aantal stemmen opgaan om deze plafonds te indexeren vanuit de overheid. Omdat het echter gelijk een grote indexering zou zijn na 18 jaar is de politiek bang ze uit te voeren. Het zou kunnen lijken alsof gokverslaving in de hand wordt gewerkt. Aan de andere kant zou een indexering echter ook een einde maken aan de valse protocollen.

Geen maximaal verlies online: oneerlijke concurrentie?

Een ander probleem: online gokken is op dit moment niet onderworpen aan de regeling van de maximale uurverliezen. Dat terwijl in principe ook online aanbieders conform de wetgeving moeten opereren en dus ook onder de maximale uurverliezen zou moeten vallen.

Voor de online sector is er echter nooit een koninklijk besluit of wet geweest om deze te reguleren op deze manier. Een situatie die vrij logischerwijze door de operatoren van de fysieke wereld gezien wordt als oneerlijke concurrentie.